Śmiechu warte

Produkcja: Zona Sztuki Aktualnej 
Reżyseria: Horacy Muszyński 
Prowadzący, kuratorzy: Aurelia Nowak, Tomek Pawłowski 
Budowa scenografii: Jarosław Hulbój, Jakub Szewczyk 
Projekt graficzny: Marta Krysińska, Horacy Muszyński 
Filmy przesłali: Hubert Gromny & Michał Materowski, Aleksandra Hojczyk, Martyna Kielesińska, Małpeczki (Maria Toboła, Maria Kozłowska), Agata Mariańska, Dominika Olszowy, Polen Performance (Justina Los, Mikołaj Sobczak), Mikołaj Tkacz, Piotr Urbaniec 

Otwarcie wystawy:
07.02.2017 godz. 19.00

Czas trwania wystawy:
09.02-24.03.2017r.

„Śmiechu warte” był cyklicznym programem rozrywkowym, nadawanym w latach 1994-2009, a produkowanym przez TVP w Szczecinie. To jeden z pierwszych emitowanych w polskiej telewizji programów na licencji amerykańskiej. Prezentowano i oceniano w nim przesłane przez telewidzów amatorskie, zabawne, krótkie filmy kręcone kamerą VHS. Scenki te to zwykle złapane przypadkowo niefortunne wydarzenia - wpadki, przejęzyczenia, nieporozumienia. Najzabawniejsze z filmów w wyniku głosowania publiczności otrzymywały „luksusowe” nagrody. Kluczem do sukcesu w programie było poczucie humoru i dystans.

Czy takie kryterium miałoby sens w kontekście licznych konkursów dla młodych artystów? Próbą odpowiedzi na to pytanie jest wystawa „Śmiechu Warte”, która przybiera formułę telewizyjnego programu i podobnie jak słynny oryginał jest plebiscytem. Podczas wernisażu i jednocześnie reżyserowanego show na żywo, publiczność wybierze najzabawniejsze i najciekawsze prace. Zwycięzcy głosowania otrzymają nagrody od sponsorów. Ostatecznie w trakcie trwania całej wystawy zobaczyć będzie można dokumentację z plebiscytu zmontowaną przez Horacego Muszyńskiego.

Program „Śmiechu warte” pełnił w latach 90. rolę podobną do tej, jaką pełni dziś Youtube, a zwłaszcza jego część z kompilacją faili i śmiesznymi zwierzątkami. Przez jednych produkcja ta postrzegana była jako świetna rozrywka, przez innych jako kiepskiej jakości program wynikający z bezrefleksyjnego zachłyśnięcia się Zachodem. Dziś, na fali zainteresowań latami 90. i fascynacji wypartymi, analogowymi estetykami program kojarzy się raczej sentymentalnie - szczególnie wśród młodego pokolenia.