Plus Ultra / Artur Rozen

Obrońców Stalingradu 17
05.03.2018
19:00

W czasach antycznych na Gibralatrze umieszczono dwie kolumny z mottem Non Plus Ultra, oznaczającym "Nic więcej dalej" i oznajmiającym koniec lądu i symboliczny koniec znanego świata. W XVI wieku w wyniku odkrycia dla Europy obu Ameryk i rozpoczęcia epoki kolonialnej zostało ono przerobione na rozkaz króla Hiszpanii Karola V Habsburga poprzez usunięcie negacji "non". Tym samym ostrzeżenie zmieniło się w imperatyw. W miejsce "zatrzymaj się", pojawiło się "podążaj dalej". Artur Rozen dostrzega w tym drobnym przesunięciu leksykalnym zmianę paradygmatyczną systemu-świata, moment, w którym pojawia się nowożytny model ekspansji i eksploatacji, trwający nieprzerwanie do dziś w nieustająco naiwnym przekonaniu o swojej nieograniczoności.
Imperatyw ten Artur Rozen umieszcza w dwóch pozornie odległych kontekstach - mistycznej filozofii Nikołaja Fiodorowa (1829-1903) i późniejszej o ponad sto lat diagnozy Rema Koolhaasa, zawartej w poetyckim eseju Śmieciowa przestrzeń. O ile pierwszy w swoich pismach filozoficznych przetwarza wczesnochrześcijańską ideę apokatastazy, przepowiadając wskrzeszenie wszystkich ludzi i zapanowanie nowej ludzkości nad całym wszechświatem – przyczyniając się do powstania ruchu rosyjskich kosmistów i rozwoju badań dotyczących możliwości lotów pozaziemskich i podboju innych planet. Drugi przygląda się z kolei architekturze w czasach późnego kapitalizmu, usuwającego myślenie w kategoriach eschatologicznych, dziejowych, a wreszcie politycznych, i zastępującego je imperatywem nieograniczonego rozrostu konsumpcji i produkcji. O ile eschatologiczna paranoja Fiodorowa wyrastała jeszcze z horyzontu możliwości, diagnoza Koolhaasa mówi o śmierci możliwości, śmieciowym kole konsumpcji, dla której nie widać alternatywy.

Paweł Krzaczkowski


Artur Rozen - absolwent Wydziału Malarstwa i Nowych Mediów Akademii Sztuki w Szczecinie. Autor obiektów, filmów i animacji. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2015). Brał udział w wystawach zbiorowych Gmo Zabija Miodek w Miejscu Projektów Zachęty w Warszawie oraz Milczenie Dźwięków w Muzeum Współczesnym Wrocław, a także projektach indywidualnych m.in. Unorganized Matter w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku oraz Wolność jako sposób istnienia zła w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie. W 2014 roku przebywał na mobilnej rezydencji artystycznej Focus+Indonesia.
Latem 2017 r brał udział w projekcie letnich rezydencji OS17.

Obrońców Stalingradu 17
ul. Edmunda Bałuki 17 / Szczecin

/ Miejsce OS17 funkcjonuje dzięki dofinansowaniu WMINM Akademii Sztuki w Szczecinie, uprzejmości TBS Prawobrzeże oraz zaangażowaniu Grupy związanej z OS17. /
 
 
arrow